Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, maar dat de Grote Markt zo gevuld was verraste mij. Wij pikten nog net de laatste, aangename minuten van Erik E mee. Om half acht verscheen Armin van Buuren achter de draaitafels, tussen de zuilen van het stadhuis.

Het was vooraf aangekondigd als het hoogtepunt van het feest; de nummer twee dj van de wereld die zijn platen zou mixen met het carillon van de Martinikerk. Helaas bleef de toren akelig stil. Hoe de beiaardier zich ook in het zweet werkte, zijn klokkenspel verloor het van de dreunende decibellen die van beneden kwamen.

MB.

Zij bestaat uit ongeveer zeventig personen; de familie Phelps uit Kansas. Bekend, of beter gezegd gehaat zijn de familieleden vanwege hun acties bij begrafenissen van aidsslachtoffers en Amerikaanse soldaten gesneuveld in Irak of Afghanistan. De Phelps’ reizen het land door om rouwende nabestaanden te bestoken met hun felgekleurde borden met vriendelijke teksten als ‘God Hates Fags’ en ‘Thanks God For Dead Soldiers’.

Documentairemaker Louis Theroux kreeg toestemming om een week bij de beruchte familie te verblijven. Gisteravond was zijn verslag te zien. Het was een bizarre kennismaking met een godsdienstwaanzinnige familie waarin de haat voor de buitenwereld allesbepalend is. Theroux had duidelijk moeite om zijn positie te bepalen in de omgang met de familie. Hoewel vriendelijk benaderd door de meeste leden, lieten zij hun gast met een glimlach weten dat hij zou branden in de hel.

Pater familias is de 77-jarige Fred Phelps. Het bleek lastig om met de grote leider in contact te komen. Uiteindelijk slaagde Theroux er na afloop van een dienst in hem te spreken. Van een sekteleider verwacht ik een krachtig en zelfverzekerd optreden en een ‘overtuigend’ verhaal. Fred Phelps viel genadeloos door de mand. Hij was duidelijk bevreesd voor de vragen van Theroux, begon direct met schelden en maakte op een botte manier een einde aan het gesprek.

Het is een vicieuze cirkel van haat die de familie bijeen en actief houdt. Als de kinderen groot genoeg zijn worden ze met borden de straat op gestuurd. De kinderen wennen eraan overal waar ze komen, op straat en op school, op een agressieve manier banaderd te worden. Het is dan niet vreemd dat je werkelijk gelooft dat de buitenwereld slecht is en dat jouw familie uitverkoren is. Medelijden had ik dan ook met de kinderen die vaak geen benul hadden wat de teksten op hun borden betekenden. Zielig vond ik het jongetje dat geraakt werd door een drinkbeker die uit een passerende auto werd gegooid.

Het was een boeiende documentaire over een vreemde familie. Klik hier voor beelden van de grote roerganger en hier voor een impressie van de agressie die de familie oproept.

MB.             

Het geschiedenisprogramma Andere Tijden zond gisteravond unieke beelden uit van de laatste oorlogsmaanden in Nederland. De beelden, onlangs opgedoken in Canadese archieven, geven een boeiende kijk op de bevrijding van Nederland uit het oogpunt van het Canandese leger.

De bevrijding van Groningen, die gepaard ging met hevige straatgevechten, krijgt in de film veel aandacht. Te zien zijn onder meer de strijd op de Hereweg, een brandende Grote Markt en de vreugde van de bevrijde Stadjers.

Aan het einde zien wij het opvallende filmpje Holland Treasure Hunt met in de hoofdrol de Groningse familie Van Brakel. In hun achtertuin is een soldaat druk in de weer met een mijndetector. De Canadese commentaarstem vertelt. De Van Brakels hebben in de oorlog met gevaar voor eigen leven een potje bewaard met daarin de juwelen van een Joodse familie. Ze hadden de kostbaarheden ter waarde van 25.000 dollar verstopt in de achtertuin, maar de exacte plek waren ze vergeten.

Gelukkig worden de juwelen voor het oog van de camera met behulp van de detector getraceerd en opgegraven. Terwijl de glimmende armbanden en colliers worden getoond laat de commentaarstem weten dat de blijde familie het geld zal gebruiken voor het opknappen van het huis. Over het lot van de Joodse familie die de juwelen in bewaring had gegeven horen we niets. Blijkbaar is het duidelijk dat ze niet terugkeren en hun sieraden dus ook nooit meer hoeven te dragen.

De film Van D-Day tot de Dam is hier te bekijken.

MB.

Minister Ella Vogelaar deed op haar roadshow langs de veertig door haar aangewezen probleem aandachtswijken vandaag de Groningse Korrewegwijk aan. Na een wandeling door de wijk streek het goed georganiseerde circus neer in wijkcentrum het Floreshuis.

Aan de hand van een discussie onder leiding van de charmante Judith de Bruijn (waar kennen wij haar ook weer van? Oh ja!) kreeg de minister een overzicht van de wijkproblemen en de projecten die de afgelopen jaren in de wijk zijn opgezet.

Het was bijzonder interessant en eerlijk gezegd ook bevreemdend verhalen te horen over de worsteling van allochtone vrouwen die aan het werk willen, de integratie van nieuwkomers en de problemen van huiselijk geweld. Ik besefte dat ik toch wel heel erg met het leven in mijn eigen huis bezig ben en geen beeld heb van het leven in de rest van de wijk.

Minister Vogelaar maakte op mij een bijzonder goede indruk. Ze hadden haar volgens mij geen beter departement kunnen aanbieden. Volkse Ella was ontspannen, vriendelijk en heel duidelijk in haar woorden, het ideale type maatschappelijk werker.

Haar speelse omgang met Groningens bekendste, zingende zwerver, van wie ik de naam even kwijt ben, was kenmerkend voor de manier waarop zij mensen benadert. Kort na het begin van de discussie kwam hij het Floreshuis binnenlopen, worstelde zich naar de voorste rij, schoof de tas van de minister opzij en ging naast haar zitten. Ondanks zijn voortdurende, soms hilarische interupties, bleef hij daar bijna de hele bijeenkomst zitten. Helaas zat ik direct achter hem. Het moet ongetwijfeld een mooi plaatje zijn geweest aan de andere kant van de zaal.

MB.

De jaarlijkse koolzaadroutes in de provincie Groningen zijn afgelast. Reden: door het idioot warme weer van de afgelopen maanden bloeit het koolzaad weken te vroeg. Vanmiddag mijn eigen route uitgestippeld tussen de prachtige gele velden in het Oldambt.

MB.

Goede vrijdag in Groningen: das grxf6xdfte Blumen- und Pflanzenmeer in den nxf6rdlichen Niederlanden. Een impressie van een Duitse invasie anno 2007.

MB.

Op de mat lag een brief gericht aan mijn oud-huisgenoot en zijn vriendin. In de rechterbovenhoek de waarschuwende en gevreesde vierkante rouwzegel. Ik besloot de brief te openen. Het leek mij weinig zinvol de vermoedelijk trieste boodschap via de post door te sturen. Ik kon hen gezien de tijd die dit zou kosten beter telefonisch over de brief informeren.

In de envelop vond ik een voor een rouwkaart te dun briefje, dubbelgevouwen. Ik sloeg het open: 5 juni 1922- 5 juni 2007. Hoera! 85 jaar. Pap/Opa verjaart! Alle kinderen en kleinkinderen zijn uitgenodigd voor een diner bij De Gouden Karper, Rustenburg.

MB.

De zon heeft moeite de harde en koude maartse wind te compenseren. Windvlagen laten het wateroppervlak chaotisch, maar toch sierlijk dansen. In de stad zijn wij weinig toeristen tegengekomen, maar bij het beeld van Den Lille Havfrue, de Kleine Zeemeermin, heeft zich als gewoonlijk een groep toeristen verzameld.

Het is niet om de Kleine Zeemeermin zelf dat ik bij elk bezoek aan de Deense hoofdstad een kijkje neem in het havengebied waar ze zich ophoudt. Het zijn de met fototoestellen en handycams gewapende horden toeristen die boeien en voor veel vermaak zorgen. De komische vermenging van de poseerdrift en de strijd om een plaatsje aan de voet van het beeld, die het leukst is bij Aziaten en Oost-Europeanen, zou een geweldig onderwerp vormen voor een Michiel van Erp-achtige documentaire.

Op een enkele Aziaat en Nederlander na zijn het vandaag vooral Oost-Europeanen, ik vermoed Polen, die zich rond de vrouw met visstaart verdringen. Een vijftiger uit het gezelschap, type vies mannetje, wil voor de foto zo dicht mogelijk bij het beeld staan. Omdat het water hoog staat en de stapsteen naar de zeemeermin toe overspoeld is, kost deze actie de man een kletspoot.

Eenmaal bij het beeld neemt de man positie in. Zonder gxeane plaatst hij zijn hand vol op de borsten van het weerloze slachtoffer. Als de laffe aanrander weer aan wal is beseffen de andere mannen dat zij niet achter kunnen blijven. Tot groot plezier van de Oost-Europees-rood geverfde echtgenotes stappen zij enthousiast in het water en volgen hun reisgenoot in zijn onzedelijk poseergedrag. Met een draaiende camera hoop ik vurig op een onfortuinlijke val. Helaas blijft het bij natte voeten en onhandig armgezwaai.

Hieronder nog enkele plaatjes van het lange weekend Denemarken en Kopenhagen

MB.

Onderstaande platen getuigen van het jaarlijkse weekje terug naar de wortels, terug naar de stress, de schoonheid en de vertrouwde geuren en geluiden die bij de voorjaarsmaanden in de ouderlijke schapenschuur horen. De eerste dag was het even wennen de rol van zoon van een schapenboer op te pakken, maar al snel voelde het weer vertrouwd te overleven in het geweld van in barensnood verkerende Texelaars.

MB.

Arme Maartje… Ik had haar een grootser afscheid gegund. Een sprookjeshuwelijk, een dramatische staatsbegrafenis. De troonsafstand van Beatrix was een mooi moment geweest, maar volgens RTL Boulevard laat die nog wel wat jaartjes op zich wachten. Alles was in ieder geval beter geweest dan de weinig ontroerende verkiezingsavond van de Provinciale Staten.

Bang voor de gevolgen van oprukkende rimpels en grijze haren nam x92s lands eerste anchorwoman woensdagavond afscheid van een rijke televisiecarrixe8re. Ruim twintig jaar was Maartje het gezicht van de NOS, van verkiezingen, nationale rampen en het lief en leed van de Oranjes. 

Als geen ander bediende zij de knop die op de immer gezellige uitslagenavonden de gekleurde staafjes over het scherm liet dansen. Warm en vertrouwd voelde het als zij xe9xe9n minuut na het sluiten van de stembussen wist te melden welke gemeente dit jaar het snelst had geteld: Schiermonnikoog of toch weer Renswoude.

Het is dankzij Maartje dat ik weet ik wat de vrijgezelle nicht van de Noorse kroonprins heeft gestudeerd en dat er op Koninginnedag in Marken in andere zakken wordt gelopen dan op Urk. Ik zal Maartje en haar boeiende uiteenzettingen over de zeldzame stoffen verwerkt in de baretten van de bereden Ere-escorte Koninklijke Marechaussee die de glimmende gala-glasberliner van Pieter en Margriet begeleiden, missen. Het einde van een tijdperk…

(Fragment van mijn nieuwe bijdrage op de weblog van het Groninger Forum)

MB.